Skip to main content

1η Οκτωβρίου: μέρα γιορτής ή προβληματισμού;


Η 1η Οκτωβρίου έχει καθιερωθεί ως ημέρα εορτασμού για την επέτειο ανεξαρτησίας της Κύπρου. Πραγματική ημερομηνία, ωστόσο, κατά την οποία έγινε η ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας και τέθηκαν σε ισχύ οι συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, ήταν η 16η Αυγούστου 1960.

Δυστυχώς, η Κυπριακή Δημοκρατία από τη μέρα εγκαθίδρυσής της δεν υπήρξε ποτέ ένα αληθινά ανεξάρτητο και ελεύθερο κράτος. Πρωτίστως, λόγω του γεγονότος ότι ήταν δοτή και ανεπιθύμητη από τον λαό και διότι ήταν βασισμένη σε ένα προβληματικό σύνταγμα το οποίο εξ’ αρχής ήταν καταδικασμένο να αποτύχει...

Αναμφίβολα, η ίδρυση του «ανεξάρτητου» κράτους μας δεν ανταποκρινόταν στον προαιώνιο πόθο του λαού μας και στο αναφαίρετο δικαίωμα της Αυτοδιάθεσης, όπως αυτό κατοχυρώνεται στο Άρθρο 1 (παράγραφος 2) του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ. Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος το 1960 κάτω από πολύπλευρες πιέσεις αθέτησε τις δεσμεύσεις του. Όπως αποδείχτηκε, η εκ μέρους του αποδοχή της ανεξαρτητοποίησης, σε συνδυασμό με τους μετέπειτα χειρισμούς, είχε συνέπειες καταστροφικές για τον τόπο. Συνέπειες που εξακολουθούμε να βιώνουμε μέχρι σήμερα. Ο ένδοξος Απελευθερωτικός Αγώνας της ΕΟΚΑ αποσκοπούσε στην Ένωση με τη μάνα Ελλάδα. Γι' αυτήν εξάλλου ψήφισε το 95,7% των Ελλήνων Κυπρίων το 1950. Γι' αυτήν έδωσαν μάχες οι παππούδες μας, μαζί με τους τρανούς ήρωες, και έγραψαν ιστορία με το αίμα και τις θυσίες τους. Γι' αυτήν σύσσωμο το έθνος τότε, σε Κύπρο και Ελλάδα, έβγαινε στους δρόμους για να διαδηλώσει.

Αρχικά, οι συμφωνίες Ζυρίχης- Λονδίνου είχαν ως αποτέλεσμα την επιβολή μιας μέσης «λύσης» που εξυπηρετούσε αποκλειστικά τα τουρκοβρετανικά συμφέροντα και δημιουργούσε υπερπρονόμια προς όφελος των Τουρκοκυπρίων. Για παράδειγμα, οι Τ/Κ στα πρώτα τρία χρόνια ζωής της ΚΔ, εκμεταλλευόμενοι το δικαίωμα αρνησικυρίας και τις ρατσιστικές ποσοστώσεις σε δημόσια υπηρεσία και εκτελεστική εξουσία, δεν άφησαν ποτέ το κράτος να λειτουργήσει ομαλά. Επιπρόσθετα, η προδιαγεγραμμένη Τουρκανταρσία του 1963 αποτέλεσε το επόμενο στρατηγικό βήμα της Τουρκίας για γεωγραφικό, διοικητικό και πληθυσμιακό διαμοιρασμό. Κινούμενοι σταθερά βάσει σχεδίου για ανάκτηση της Κύπρου (βλ. εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ), οι Τούρκοι προετοίμαζαν για χρόνια το έδαφος περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία να εισβάλουν, όπως και έπραξαν στις 20 Ιουλίου 1974.

Ακολούθως, η αδυναμία των ηγετών μας, από τον Μακάριο μέχρι τον Αναστασιάδη, να προβάλουν το εθνικό μας ζήτημα στη σωστή του βάση, δηλαδή ως πρόβλημα παράνομης εισβολής και κατοχής και όχι ως απλή διακοινοτική διαφορά, καθώς και οι διαδοχικές διολισθήσεις στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, μας έφεραν αυτή τη στιγμή μπροστά σε τραγικά διλήμματα.

Ερχόμενοι στο παρόν, λυπούμαστε να διαπιστώσουμε ότι ο πιο σκληρός συμβιβασμός του παρελθόντος κατάντησε να είναι καθήκον διαφύλαξης για την επιβίωση του κυπριακού Ελληνισμού. Μέχρι την πολυπόθητη Απελευθέρωση και την ενάσκηση του δικαιώματος της Αυτοδιάθεσης, εμείς οφείλουμε να διατηρήσουμε και να προστατεύσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία.

Είναι αναγκαίο να καταλάβουμε όλοι μας την επιτακτική ανάγκη να ξεφύγουμε από το πλαίσιο της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, το οποίο ο λαός απέρριψε κατηγορηματικά το 2004, και να αποκτήσουμε μία νέα πανελλήνια στρατηγική. Άλλωστε, πώς είναι δυνατόν να περιμένουμε από μία «λύση» ερμαφρόδιτη σαν κι εκείνη του 1960 να επιφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα;

Συμπερασματικά, η επέτειος ίδρυσης του κυπριακού κράτους δεν μπορεί να αποτελεί μέρα χαράς για εμάς, αλλά μέρα περισυλλογής και προβληματισμού. Εμείς, οι Ελληνόψυχοι Νέοι, δεν θα πάψουμε να επιδιώκουμε μια λύση που θα διασφαλίζει την ελληνικότητα του νησιού και θα κατοχυρώνει το ακατάλυτο δικαίωμα για Αυτοδιάθεση. Η τελική δικαίωση θα έρθει μόνο όταν τα φτερά της μητέρας Ελλάδας θα κλείσουν μέσα τους το μαρτυρικό νησί μας!

- Μαθητής της ΕΦΕΝ από την Αγγλική Σχολή Λευκωσίας

Αυτόνομη Κίνηση Μαθητών
Εθνική Φωνή Ελληνόψυχων Νέων