Skip to main content

Ο Μακάριος για μας...


Σαν σήμερα, το πρωί της 3ης Αυγούστου 1977, η Κύπρος ξύπνησε για δεύτερη φορά με την είδηση πως ο Μακάριος είναι νεκρός. Αυτή τη φορά η είδηση ήταν αληθής. Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 64 ετών.

Ο πρώτος Πρόεδρος της ΚΔ Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ’ υπήρξε σημαίνον πρόσωπο της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής σκηνής, για το οποίο όμως οι απόψεις στην κυπριακή κοινωνία διίστανται. Στην ΕΦΕΝ προσπαθούμε να κρίνουμε το έργο και την προσωπικότητά του όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικά. Τέσσερις και πλέον δεκαετίες μετά τον θάνατο του πολιτικού ηγέτη του Εθνικοαπελευθερωτικού μας Αγώνα, οι αυτόνομοι Ενωτικοί καλούμαστε, ως οι μόνοι που κρατιόμαστε μακριά από κομματικούς φανατισμούς, να διδαχτούμε τόσο από τις θετικές, όσο και από τις αρνητικές πτυχές της σταδιοδρομίας του.

Ως Μητροπολίτης Κιτίου, ας μην το ξεχνούμε, ο Μακάριος ήταν πρωτοστάτης του Ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950. Eκείνο τον Ιανουάριο οι γιαγιάδες κι οι παππούδες μας προσυπέγραψαν το αίτημα για Ένωση με ποσοστό 95,7%! Τα χρόνια που ακολούθησαν, βλέποντας ότι η παλλαϊκή απαίτηση για Αυτοδιάθεση αγνοήθηκε από τους Βρετανούς, προετοίμασε από τον αρχιεπισκοπικό άμβωνα το λαό ψυχολογικά και έδρασε υπογείως για την οργάνωση της μεγάλης εξέγερσης. Ήταν αυτός που για την προβολή του Αγώνα μας στο διεθνές προσκήνιο κίνησε γη και ουρανό και γι' αυτό εξορίστηκε.

Ενώ η κυπριακή επανάσταση είχε πάρει διάσταση πανεθνική και ο Διγενής επιτελούσε την αποστολή που είχε αναλάβει υπερβαίνοντας κάθε προσδοκία, ο Μακάριος καταπάτησε τον όρκο του προδίδοντας τον αμετάθετο στόχο του λαού μας... Υποκύπτοντας στις πιέσεις ξένων και δικών, συμφώνησε στη μέση «λύση», αυτή της εγγυημένης ανεξαρτησίας... Αμέσως μετά, αντί να κρατηθεί μόνο στα της Εκκλησίας, εκλέχθηκε Πρόεδρος της νεοσύστατης Κυπριακής Δημοκρατίας.

Δυστυχώς, μετά τη νίκη της ΕΟΚΑ κατά του δυνάστη η διχόνοια μας χτύπησε ξανά την πόρτα. Χωρίς πανελλήνια στρατηγική, χωρίς προσήλωση στη στερέωση της ελευθερίας μας, η τραγωδία ήταν προδιαγεγραμμένη. Μα αυτό που άνοιξε διάπλατη πια την πόρτα στον εχθρό δεν ήταν άλλο από το πραξικόπημα εναντίον της νόμιμης κυβέρνησης του Μακαρίου τον Ιούλιο του '74… Τρία χρόνια αργότερα, μοιραία συμφωνήθηκε με το Ραούφ Ντενκτάς ως βάση λύσης ο προπομπός της σημερινής ΔΔΟ, η «πολυπεριφερειακή ομοσπονδία»

Μ’ αυτά κι άλλα πολλά, το όνομα του Μακαρίου θα είναι γραμμένο για πάντα στην ιστορία της κυπριακής ελευθερίας, αλλά πολύ περισσότερο της κυπριακής τραγωδίας. Απέτυχε ως πολιτικός ηγέτης του Αγώνα για Ένωση. Απέτυχε στη διαχείριση της κατάστασης ως μετέπειτα Πρόεδρος της Δημοκρατίας... Έτσι, εμείς οι νεότεροι ας διδαχτούμε. Ας μάθουμε από τα ατοπήματα και τις παραλήψεις του. Ας αφήσουμε όμως πίσω το διχασμό. Ας χαράξουμε από την αρχή τον δρόμο προς ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ - ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ - ΕΝΩΣΗ! Παρά τα σφάλματά του, ας φυλάξουμε τις λέξεις που εκφωνεί ο ίδιος στο πιο κάτω απόσπασμα της τελευταίας του ομιλίας:




- Μαθητής της ΕΦΕΝ από την Αγγλική Σχολή Λευκωσίας

Αυτόνομη Κίνηση Μαθητών
Εθνική Φωνή Ελληνόψυχων Νέων