Skip to main content

Συνεπείς όχι μόνο προς το «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ», αλλά και το «ΔΙΕΚΔΙΚΩ»...


20 Ιουλίου 1974: Το πρωινό που όλη η Κύπρος ξύπνησε από τις σειρήνες. Η επιχείρηση «Αττίλας» είχε ήδη ξεκινήσει από το βράδυ της 19ης Ιουλίου, όταν τουρκικά σκάφη εντοπίστηκαν να πλέουν προς την Κερύνεια. Το ΓΕΕΦ, νομίζοντας ότι επρόκειτο για άσκηση, δεν αντέδρασε. Τελικά σήμανε συναγερμό νωρίς το πρωί του Σαββάτου, θέτοντας όλη την ΕΦ σε επιφυλακή, μα ήταν πλέον αργά.

Τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη βομβάρδιζαν στρατηγικά σημεία της Λευκωσίας, μεταγωγικά αεροσκάφη έριχναν αλεξιπτωτιστές στον τουρκοκυπριακό θύλακα Λευκωσίας-Αγύρτας, και η απόβαση στην ακτή Πεντεμίλι είχε ξεκινήσει. Τις επόμενες μέρες ακολούθησαν στρατιωτικές επιχειρήσεις με σκοπό την ανακατάληψη περιοχών, αλλά οι επιτυχίες της πλευράς μας ήταν πρόσκαιρες, λόγω της έλλειψης οπλισμού, αεροπορικής κάλυψης, σαφών οδηγιών, καθώς και πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. 

Στις 22 Ιουλίου, το ΓΕΕΦ διέταξε εκεχειρία, υπακούοντας στην απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για κατάπαυση του πυρός, την οποία όμως οι Τούρκοι δεν τήρησαν. Στο παρόν στάδιο, κατείχαν μόλις το 2,5% του νησιού, και εκμεταλλευόμενοι την κατάσταση, συνέχισαν να προχωρούν. Τα όσα ακολούθησαν αντιτείθενται σε όλους τους ανθρωπιστικούς κανόνες, πόσο μάλλον στη θεωρία της «ειρηνευτικής επιχείρησης». Τούρκοι στρατιώτες εισβάλλουν στα χωριά, πανικόβλητος κόσμος τα εκκενώνει, βιασμοί γυναικών, δολοφονίες αμάχων.

Ο τραγικός απολογισμός που ακόμα βιώνουμε, η απώλεια του 37% του εδάφους μας, το πλήθος προσφύγων, νεκρών και αγνοουμένων, είναι λογικό να μας οδηγεί στο να επικεντρωνόμαστε πολλές φορές μόνο στις μαύρες σελίδες. Όμως ας μην ξεχνούμε ότι υπήρξαν και ηρωικές στιγμές αντίστασης, δεκάδες κυπριακές Θερμοπύλες, που αποτελούν παράδειγμα για όλους εμάς σήμερα. Σταυριανάκος, Μπικάκης, Κατσάνης και τόσοι άλλοι πολέμησαν και έπεσαν ως Έλληνες, δείχνοντας σε όλες τις επόμενες γενιές το δρόμο της λευτεριάς, της αξιοπρέπειας και της τίμης.

Σήμερα, 44 χρόνια μετά, οι σειρήνες ηχούν ξανά σε ανάμνηση της μαύρης επετείου. Σε μια Κύπρο όπου η λέξη «κατοχή» αντικαθιστάται με τον όρο «διακοινοτική διαφορά», η λέξη «εισβολή» αποφεύγεται στο όνομα της «επανένωσης» και η απελευθέρωση κατάντησε «ανούσιο εθνικιστικό» όνειρο, καλούμαστε να τα ξεχάσουμε όλα και να δείξουμε καλή θέληση για την επίτευξη μιας δήθεν «λύσης» που θα μας εξισώνει με τον κατακτητή και θα νομιμοποιεί τις θηριωδίες του.

Εμείς, συνεπείς όχι μόνο προς το «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ», αλλά και το «ΔΙΕΚΔΙΚΩ», τιμώντας ως ΕΦΕΝ όσους αγωνίστηκαν υπέρ πίστεως και πατρίδος,  συνεχίζουμε στον ίσιο δρόμο που θα μας οδηγήσει σύντομα στην Κερύνεια, στην Αμμόχωστο, στη Μόρφου, στον Απόστολο Ανδρέα. Κόντρα στα ρεύματα των καιρών, οι ΑΥΤΟΝΟΜΟΙ φοιτητές και μαθητές θα μαζευτούμε κι απόψε στις 18:30 έξω απ' το Προεδρικό Μέγαρο απ' όπου η ώρα 19:00 θα ξεκινήσει πορεία προς το οδόφραγμα της οδού Λήδρας. ΟΣΟΙ ΠΙΣΤΟΙ!

- Μαθήτρια της ΕΦΕΝ από το Λύκειο Κύκκου Α'

Αυτόνομη Κίνηση Μαθητών
Εθνική Φωνή Ελληνόψυχων Νέων