Skip to main content

Σταυρώσεως Μνήμη, Αναστάσεως Προσμονή...


Ἕνα ἀπὸ τὰ λαμπρότερα δῶρα ποὺ χάρισε ὁ πανάγαθος Θεὸς στὸν ἄνθρωπο εἶναι ἡ Μνήμη. Στὰ κατάβαθα τῶν πτυχῶν της διαφυλάσσει εἰκόνες, τόσο γιὰ λαμπρὰ συμβάντα, ὅσο καὶ γιὰ θλιβερὰ.

Γι΄αὐτὸ καὶ ἐμεῖς σήμερα ὀφείλουμε νὰ ἀνακαλοῦμε καὶ νὰ τιμοῦμε γεγονὸς, θλιβερὸ γιὰ ὁλόκληρη τὴν εὐρωπαϊκή ἱστορία καὶ καταστροφικὸ γιὰ τὸ Γένος μας. Τὴν θλιβερὴ ἐπέτειο τῆς Ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινούπολης. Ὅπως ἀκούστηκε χαρακτηριστικὰ τὴν ἡμέρα ἐκείνην τὴν ἀποφράδα, στὶς 29 Μαΐου τοῦ 1453, τὸ τρομερὸ «Ἑάλω ἡ Πόλις».

Ἡ ὑπερχιλιόχρονη Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία, ἀκολουθώντας τὸν ἀδήριτο δρόμο τῆς ἀκμῆς καὶ τῆς παρακμῆς, ἔφτασε στὰ ὅρια της. Βρέθηκε νὰ ἔχει ἀπέναντι της ἕνα νέο ἐχθρό, γεμάτο φιλοδοξία καὶ ἀποφασιστικότητα. Τὸ τέλος, λοιπὸν, τῆς Πόλης ἦταν ἀναπόφευκτο. Ἔτσι ἐκπληρώθηκε ἡ ἐπιθυμία τοῦ Μωάμεθ, τοῦ κατὰ τὸν Δούκα χαρακτηριζομένου ὡς «πρὸ ἀντιχρίστου αντίχριστος».

Ἐμεῖς ὡς Ἕλληνες Ρωμιοί, ἔχοντας βαθιὰ στὶς καρδιὲς μας τὴν σκλαβωμένη καὶ ὑποδουλωμένη μας Πόλη, με πίστη καὶ ἐλπίδα μόνο στὸ Θεὸ ἄς εὐχόμαστε νὰ ἐπιστρέψει γρήγορα καὶ πάλι στὰ δικὰ μας χέρια, τῶν ἀναξίων Ἑλλήνων. Καὶ ἔτσι νὰ συνεχιστεῖ ἡ λειτουργία ἀπὸ τὸν χερουβικὸ ὕμνο ὅπου διεκόπη τότε. Γιατί γνωρίζουμε πολύ καλὰ ὅτι ἡ πίστη μας εἶναι σταυροαναστάσιμη. Ὅπως καὶ ὁ Χριστὸς μετὰ τὴν Σταύρωση του ἀναστήθηκε, ἔτσι καὶ ἡ πατρίδα μας μετὰ ἀπ’ὅλα τὰ πάθη της θὰ φτάσει καὶ στὴν πολυπόθητη ἀπελευθέρωση!

- Μαθητής της ΕΦΕΝ από το Λύκειο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ' στη Δασούπολη

Αυτόνομη Κίνηση Μαθητών
Εθνική Φωνή Ελληνόψυχων Νέων