Skip to main content

«Η νεολαία Γρηγόρη!»



Αναδημοσιεύουμε τα λιγοστά λόγια που συμμαθήτριά μας αφιέρωσε στο Γρηγόρη Αυξεντίου. Λόγια συγκινητικά, πλήρως συνυφασμένα με τον Αγώνα μας ως ΕΦΕΝ:

Τι να γράψω για 'σάς ω τιμημένοι ήρωες της πατρώας γης μου; Σε ποιες λέξεις να χωρέσω το μεγαλείο σας; Πώς να μιλήσω μα και πώς να σωπάσω όταν υπέρτατο χρέος με βαραίνει; Μιας άλλης εποχής αγωνιστής εγώ, μικρός μα σθεναρός ενάντια σ' αυτούς που προωθούν τη λήθη.

Ανεβαίνοντας τα καταπράσινα βουνά του Μαχαιρά, εκεί όπου η ψυχή συνεπαίρνεται, εκεί όπου αισθάνεσαι πιο δικιά σου την Πατρίδα, εκεί ανέπνευσα κι εγώ αυτό που τότε γέμισε τα σπλάχνα σου Γρηγόρη. Εκείνο το υπέρτατο αγαθό, το συνυφασμένο αιώνια με του λαού μας την ασυμβίβαστη φύση. Είναι εκείνο που λαχτάρησε όσο τίποτε άλλο ο Έλληνας, «η πρώτη και στερνή του ερωμένη». Ο χώρος, μνημείο πια. Μνημείο της μορφής σου, του Αγώνα, της ιστορίας, των ιδανικών μας. Μνημείο όλων όσων πρεσβεύει το έθνος μας το μικρό σου κενοτάφιο, το στενό κρυσφήγετο, η σπηλιά που «το στρογγυλό της στόμιο είναι ο ίδιος ο ήλιος». Και η θυσία σου, ο δικός μας ήλιος, ο «ήλιος της δικαιοσύνης» και η «μυρσίνη η δοξαστική» που όσο υπάρχουν ανδρειωμένοι σαν κι εσένα δεν θα λησμονηθεί ποτέ η χώρα μας. 

Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη μέρα του χρόνου, η ιστορική μνήμη σε πάει χρόνια πίσω. Λες κι η ψυχή σεργιανίζει στο χώρο της θυσίας σου, λες κι είσαι ένας σπίνος που κάθεται στο κλαρί ενός πεύκου που βλέπει ολόισα στο κρησφύγετο τη θυσία σου αητέ μου. Κι ύστερα από οκτώ ολάκερες ώρες σκληρής και άνισης μάχης, όταν το θρυλικό «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ»  αντοίχησε στα βουνά, δικαίωσες Γρηγόρη αυτό που είχε ειπωθεί για ανθρώπους της δικής σου κλάσης, πως «οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες». Τα περιφρόνησες όλα - το θάνατο, την προδοτική φωνή που σε μαρτύρησε, τις λίγες σφαίρες που είχες στη ζώνη, την ωραία σου νιότη. Αλλά η μορφή σου παραμένει για πάντα αγέρωχη στη συνείδησή μας. Τι κι αν οι πύρινες φλόγες σακάτεψαν το ρωμαλέο κορμί σου; Η ηρωική σου καταγωγή αναδύθηκε. Άλλωστε ο πατέρας σου σε αναγνώρισε «απ' τις χοντρές ελληνικές κοκκάλες σου κι από 'κείνο το χρυσό κωνσταντινάτο που άχνιζε στον κόρφο σου και στον κόρφο του κόσμου». Δε σε γνώρισα αντρειωμένο αλλά «την τόλμην σου φαντάστηκα τζιαι την παλληκαρκάν σου».

Έχουν περάσει χρόνια απ' την ημέρα της θυσίας σου. Η ελευθερία της Πατρίδας για την οποία έχυσες το τιμημένο σου αίμα ακόμα δεν υφίσταται. Η Κύπρος μας, μετράει τις πληγές της. Ο κάμπος της Μεσαορίας στον οποίο γαλουχήθηκες και η γενέτειρά σου, η Λύση, βρίσκονται υπό την κατοχή του Αττίλα εδώ και 43 χρόνια.Στον Πενταδάκτυλο η σημαία του παράνομου «κράτους» χαραγμένη, και στην ψυχή μου αγιάτρευτη πληγή. «Ποιο είναι το δίκιο του πολεμιστή, ο αγώνας που σε πάει σ' άλλον αγώνα;». Δυστυχώς ξεχάσαμε Γρηγόρη... Η λήθη συνεπάγεται θάνατο και η μνήμη ζωή, αλλά ξεχάσαμε στην πλειονότητά μας. Συμβιβαστήκαμε, ανεχθήκαμε, υπνώττουμε, εθελοτυφλούμε. Όμως, η θυσία σου αητέ δεν πήγε στα χαμένα. Η θυσία σου είναι ο φάρος, ο οδοδείκτης για αυτούς που επιμένουν να αγωνίζονται, γι' αυτούς που αγωνιούν και οραματίζονται μια Πατρίδα λεύτερη, όπως ακριβώς την ονειρεύτηκες κι εσύ.

Οι εκπληρωτές του οράματος αυτού δεν θα είναι μεγάλοι, δεν θα είναι περίφημοι και δυνατοί, δεν θα έχουν εξουσία, θα έχουν όμως πίστη, αγάπη στην Πατρίδα και τόλμη. Θα είναι οι αφανείς ήρωες που «σαν αφέντες θα δρασκελίσουν» την Κύπρο μας, γιατί «το χώμα αυτό δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα» των βαρβάρων. Η νεολαία Γρηγόρη! Τα ανυπόταχτα νιάτα θα είναι οι λυτρωτές της γης μας! Η ελληνόψυχη φωνή των νέων θα αναγγείλει το χαρμόσυνο μήνυμα της λευτεριάς. Απαιτείται όμως συλλογικός αγώνας. Οι Έλληνες στην μακραίωνη ιστορία τους απέδειξαν πως άμα είναι ενωμένοι μπορούν. Αυτόνομα, άνευ κομματικού φανατισμού και αντίθετα με το ρεύμα της εποχής που αδίκως τείνει να κατονομάζει ακραίους εθνικιστές αυτούς που αγαπούν και αγωνίζονται για την Πατρίδα, θα φέρουμε ξανά τη λευτεριά στο πολύπαθο νησί μας. Το χρωστάμε σε σένα Γρηγόρη, και σ' όλους τους ήρωες, εμφανείς και αφανείς, που μας δώσατε τα εφόδια, μας αφήσατε ιερή παρακαταθήκη την ελληνικότητα του νησιού και μας δείξατε έμπρακτα πώς να την υπερασπιζόμαστε.«Καλή αντάμωση αγαπημένε Γληόρη, στο δρόμο της Ελευθερίας που η στάχτη σου χάραξε!»

- Ειρήνη Κυπριανίδου (Μαθήτρια Λυκείου Αγίου Σπυρίδωνα, Λεμεσός)

Αυτόνομη Κίνηση Μαθητών
Εθνική Φωνή Ελληνόψυχων Νέων