Skip to main content

Τούτη η γη δεν τους θέλει...


20 Ιουλίου. Η μέρα που πρέπει να ξυπνά τις συνειδήσεις όλων μας. Η μέρα που οι Τούρκοι στρατιώτες αποβιβάστηκαν στην Κερύνεια μας. Στην συνέχεια βίασαν, σκότωσαν, λεηλάτησαν και κατέλαβαν την μισή μας πατρίδα, την όποια κατέχουν μέχρι σήμερα.

Ειλικρινά, λυπόμαστε που αναγκαζόμαστε να υπενθυμίσουμε αυτά τα γεγονότα αλλά δυστυχώς κάποιοι τα αγνοούν και κάποιοι τα ξεχνούν. Κάποιοι έκλεισαν τα αυτιά για να μην ακούσουν τις σειρήνες που ήχησαν για ακόμα μια χρονιά. Κάποιοι σκύβουν καθημερινά το κεφάλι για να μην αντικρίσουν την κατοχική σημαία που ασελγεί ακόμα στον Πενταδάκτυλο μας.

Αγνοούν την εισβολή, τους νεκρούς, τους εγκλωβισμένους, τους αγνοούμενους, τους πρόσφυγες, την συνεχιζόμενη κατοχή, θέλοντας να καλλιεργήσουν την λεγόμενη «κουλτούρα λύσης». Να συνεχίσουν τους καφέδες και τις ζιβανίες με τον κατοχικό ηγέτη, τις αμέτρητες υποχωρήσεις στις διαπραγματεύσεις, έτσι ώστε να πετύχουν την ομοσπονδοποίηση της Κύπρου μας, την νομιμοποίηση δηλαδή των τετελεσμένων της εισβολής.

Είναι τόσο ραγιάδες που αδυνατούν να αντιληφθούν ότι τούτος ο βασανισμένος τόπος δεν πρόκειται να ησυχάσει αν δεν απελευθερωθεί πλήρως από την Τουρκία. Αν δεν επιστραφεί το σπίτι και του τελευταίου πρόσφυγα, αν δεν αποχωρήσει και ο τελευταίος έποικος. Τούτη η γη δεν τους θέλει...