Skip to main content

Σήκω, Ευαγόρα...!


Ήταν μεσάνυχτα 13 Μαρτίου 1957, χαράματα 14 Μαρτίου, που ο ήρωας μαθητής ή καλύτερα δάσκαλος, βάδιζε περήφανα, αποφασιστικά, γελαστά, προς την αγχόνη.   «Γεια σας αδέλφια. Γεια σας λεβέντες. Ελπίζω να 'μαι ο τελευταίος που εκτελούν. Αδέλφια συνεχίστε τον αγώνα. Εγώ βαδίζω στην αγχόνη γελαστός, αποφασιστικός, υπερήφανος».

Ήταν μαθητής, 17 χρονών, σαν εμάς, όταν πήρε την απόφαση, στις 5 Δεκεμβρίου 1955, να αφήσει "αδέλφια συγγενείς, τη μάνα, τον πατέρα", να αποχαιρετήσει τους συμμαθητές του και να ενταχθεί στον ένοπλο αγώνα. "Γειά σας παλιοί συμμαθηται. Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σας. Κι όποιος θελήσει για να βρει ένα χαμένο αδελφό, ένα παλιό του φίλο, ας πάρει μιαν ανηφοριά ας πάρει μονοπάτια να βρει τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά. Με την ελευθερία μαζί, μπορεί να βρει και μένα. Αν ζω, θα μ΄ βρει εκεί."   Έτσι τελείωνε το γράμμα που άφησε ο Βαγορής στους συμμαθητές του.

Στις 18 Δεκεμβρίου του 1956 ο Ευαγόρας συνελήφθη, όταν μαζί με 2 άλλους συναγωνιστές του καθώς μετέφεραν όπλα, πυρομαχικά και τρόφιμα, έπεσαν σε αγγλική περίπολο. Οι συναγωνιστές του απέφυγαν τη σύλληψη, όχι όμως και ο Ευαγόρας.   Έτσι, ο Ευαγόρας  κατηγορήθηκε  για οπλοκατοχή και διακίνηση οπλισμού.  Η δίκη του ορίστηκε στις 25 Φεβρουαρίου.
"Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο. " Με αυτά τα θαρραλέα λόγια, ο Βαγορής αποδέχτηκε την μοίρα του. 

Στο τελευταίο του γράμμα, ο Βαγορής, παραδίδει ακόμα ένα μάθημα σε εμάς τους απογόνους του, αναδεικνύοντας για ακόμα μία φορά, το θάρρος που τον διακατείχε.
"Θ’ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου.Ίσως αυτό να ‘ναι το τελευταίο μου γράμμα.Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί."  

Τα μεσάνυχτα της 13ης Μαρτίου, λοιπόν, τα χαράματα της 14ης Μαρτίου, ο Βαγορής κρεμάστηκε, πέρασε στην αθανασία, αλλά δεν έφυγε.  Έμεινε στις ψυχές μας για να μας θυμίζει το δικό μας χρέος προς την πατρίδα. Μας άφησε την μαγκιά και την ψυχή του. Μας άφησε την ανηφοριά, τα μονοπάτια και τα σκαλοπάτια του, που παν στην λευτεριά. Πρέπει να τα ακολουθήσουμε.  Να τα ακολουθήσουμε, επειδή ομολογουμένως είμαστε κατά πολύ κατώτεροι του. Όλοι. Από τον κάθε ραγιά που ξεπουλά τον ιερό αγώνα του Βαγορή, την ιδέα που τόσο πολύ αγάπησε, την ελευθερία, για χάρη του "οδυνηρού συμβιβασμού", μέχρι τον κάθε αμέτοχο, αδρανή, Έλληνα Κύπριο που σωπαίνει ενώ του πουλάνε την πατρίδα και δεν αγωνίζεται με όλη του την ψυχή για αυτήν. Πρέπει να τα ακολουθήσουμε...

Σήκω, Ευαγόρα να μας πεις Ελληνική ιστορία.
Σήκω, Ευαγόρα σε χρειαζόμαστε!

Αυτόνομη Κίνηση Μαθητών
Εθνική Φωνή Ελληνόψυχων Νέων