Skip to main content

Ο Ζήδρος μας, ο δάσκαλος μας.




«Όλες οι καμπάνες της Γης σήμαναν μεμιάς. Όλα τα ανθρώπινα μέτωπα ψηλά. Όλες οι καρδιές μεσίστιες. Στο χωριό Λύση, ανάμεσα Λευκωσία κι Αμμόχωστος, η μάνα του έσφιξε το μαύρο της τσεμπέρι κάτου απ’ το δυνατό σαγόνι της κ’ είπε ακριβώς τα λόγια που περίμενε ο γιος της : ” Είμαι περήφανη. Κάλλιο μια φούχτα τιμημένη στάχτη, παρά γονατισμένος ο λεβέντης μου “.»

Σαν σήμερα το 1957, πέρασε στην αιωνιότητα ο Υπαρχηγός της ΕΟΚΑ μας, ο Γρηγόρης Αυξεντίου. 

Ο Γρηγόρης Αυξεντίου, οδηγός ταξί στο επάγγελμα, καταγόταν από την Λύση της Αμμοχώστου. Μετά την αποφοίτησή του από το Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου μετέβη στην Ελλάδα και φοίτησε στην Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού αφού όνειρο και καημός του ήταν να υπηρετήσει στον Ελληνικό στρατό.

Εμφανώς, ο «Ζήδρος» ήταν ο εφιάλτης των Άγγλων αφού τον επικήρυξαν από την πρώτη κιόλας μέρα του αγώνα με το ποσό 250 λιρών που στην συνέχεια έφτασε μέχρι τις 5000 λίρες, μυθικό ποσό για την εποχή.

Στις 3 Μαρτίου 1957, παγιδευμένος στο κρησφύγετο του Μαχαιρά βρέθηκε αντιμέτωπος με τις Βρετανικές περιπόλους που μετά από προδοσία για το πού βρισκόταν ο αγωνιστής έφτασαν για να βάλουν τέλος στο θρύλο του Ζήδρου. Τότε ο Γρηγόρης πήρε την απόφασή του και διέταξε τους συναγωνιστές τους να παραδοθούν. «Εβγάτε έξω! Εγώ πρέπει να πεθάνω. Πρέπει να πεθάνω. Πρέπει να πεθάνω.»

Η μάχη κράτησε 10 ολόκληρες ώρες, με τον Αυξεντίου να αντιστέκεται σθεναρά και παλικαρίσια. Το είχε πει εξάλλου: «Στην εσχάτην ανάγκην θα αγωνιστώ και θα πεθάνω σαν Έλληνας, αλλά ζωντανόν δεν θα με πιάσουν». Αφού χρησιμοποίησαν όλα τα μέσα και όπλα όλων των ειδών και απέτυχαν , οι Βρετανοί μη μπορώντας να πλησιάσουν το κρησφύγετο διαφορετικά, κατέβρεξαν την περιοχή με βενζίνη και το κρησφύγετο τυλίχτηκε στις φλόγες. Μαζί και ο «Μάστρος» μας.

Ο Αυξεντίου είναι δάσκαλος μας, είναι σύμβολο αγωνιστικότητας και αντλία δύναμης. Ο Αυξεντίου αγωνίστηκε αφοσιωμένος με όλη του την ψυχή, περήφανα για την λευτεριά μας. Δεν αγωνίστηκε για κανένα «οδυνηρό συμβιβασμό» και καλά θα έκανε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να σκεφτόταν δύο και τρείς φορές πριν να επέλεγε να εκφωνήσει μια ομιλία στήριξης του "οδυνηρού συμβιβασμού" της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας και διαφήμισης των προοπτικών λύσης (;), και όχι επιμνημόσυνο λόγο, λίγα μόλις μέτρα από το κρησφύγετο του Ζήδρου.

“Να πάρουμε το τελευταίο σου βλέμμα
να μας κοιτάζει να μην ξεστρατίσουμε,
να πάρουμε την τελευταία σου εκπνοή
να ᾽χουμε οξυγόνο ν᾽ αναπνέουμε χιλιάδες χρόνια,
να πάρουμε τις τελευταίες σου λέξεις
να ᾽χουμε να τραγουδάμε
ανεξάντλητα εμβατήρια για τη λευτεριά...”
Κώστας Μόντης


Αυτόνομη Κίνηση Μαθητών
Εθνική Φωνή Ελληνόψυχων Νέων