Skip to main content

1η Οκτωβρίου: Πραγματικά γιορτάζουμε;


Όπως όλοι γνωρίζουμε, η 1η Οκτωβρίου έχει καθιερωθεί εδώ και 55 χρόνια ως ημέρα εορτασμών για την επίσημη επέτειο ανεξαρτησίας του κυπριακού κράτους. Αλλά άραγε πραγματικά γιορτάζουμε σήμερα;

Αρχικά, (σχεδόν) όλοι γνωρίζουμε ότι η «ανεξαρτησία», δεν ανταποκρινόταν στην λαϊκή θέληση του Κυπριακού Ελληνισμού. Οι Έλληνες Κύπριοι τότε, οι παππούδες μας, καρτερούσαν την ώρα και την στιγμή, που η μάνα Ελλάδα θα τους κρατούσε επιτέλους σφιχτά στις αγκάλες της και που θα μπορούσαν επιτέλους να αναπαυθούν στην μαγεία της Ένωσης. Γι΄αυτήν εξεγέρθηκαν το 1931, γι’αυτήν ψήφισε το 95,7% του λαού το 1950 και γι΄αυτήν αγωνίζονταν μέχρι θανάτου στον αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α το 55-59. Επομένως, σε καμία περίπτωση, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί η «ανεξαρτησία» ως λυτρωτική, αφού ποτέ δεν είχε αξιωθεί από τον λαό και έτσι συγκρούεται με το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των λαών όπως αυτό κατοχυρώνεται στο Άρθρο 1, παράγραφος 2 του χάρτη του ΟΗΕ.

Ουσιαστικά, οι συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου όχι μόνο δεν είχαν κανένα όφελος προς τον Ελληνικό Κυπριακό λαό αλλά αντίθετα είχαν καταστροφικές συνέπειες. Οι συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου, αναβάθμισαν την τουρκική μειονότητα ως συγκυρίαρχη κοινότητα και δημιούργησαν ένα κράτος δυσλειτουργικό, ρατσιστικό, αντιδημοκρατικό και εξαρτημένο από τα τουρκοβρετανικά συμφέροντα, που παρέλυσε τρία χρόνια μετά με την τουρκανταρσία και έτσι αποδείχθηκε ότι το δικοινοτικό κράτος ήταν καταδικασμένο να αποτύχει. Αυτά τα τρία χρόνια λειτουργίας του, το κυπριακό κράτος βρισκόταν ενώπιον τεράστιων αδιεξόδων λόγω των διαιρετικών και διχοτομικών στοιχείων που έφερε το σύνταγμα του ’60, όπως ο διαχωρισμός των αξιωματούχων, βουλευτών και δημοσίων υπαλλήλων βάσει των εθνικών – θρησκευτικών κριτηρίων, και την σωρεία άλλων όρων που καλλιεργούσαν την δικοινοτικότητα. Συμπερασματικά, είναι σαφές ότι η δικοινοτικότητα και η ενίσχυση των προνομίων της τουρκικής μειονότητας ήταν τα αίτια της παράλυσης του κράτους μόλις τρία χρόνια μετά την ίδρυση του.

Εν τέλει, σήμερα 55 χρόνια μετά την υπογραφή των καταστροφικών συμφωνιών Ζυρίχης – Λονδίνου και την ίδρυση του «ανεξάρτητου» κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας, φαίνεται ότι οι πολιτικές μας ηγεσίες, αντί να μαθαίνουν από τα λάθη του παρελθόντος, θέλουν να τα επαναλάβουν, προσθέτοντας επιπλέον στην εξίσωση ένα τούρκικο συνιστών κρατίδιο. Είναι απορίας άξιον το γιατί επιμένουν πεισματικά σε μια λύση η οποία θα υιοθετεί τους ήδη αποτυχημένους όρους του συντάγματος του ’60.  Επίσης, η "βάση λύσης" της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας στην οποία διεξάγονται από το 1977 μέχρι και σήμερα οι συνομιλίες, δεν αντικατοπτρίζει την λαϊκή θέληση αφού ο λαός δεν είχε ερωτηθεί κατά πόσον συμφωνεί με αυτήν την "βάση λύσης" και όταν ερωτήθηκε το 2004 γι αυτήν υπό την μορφή του Σχεδίου Ανάν, την απέρριψε.

Επομένως, είναι αναγκαίο να ξεφύγουμε από την εμμονή στην ομοσπονδιακή πολιτική και στην υιοθέτηση των αντιδημοκρατικών και ρατσιστικών προνοιών του εκτρωμάτος της Ζυρίχης, και να διεκδικήσουμε μια λύση που θα καταδικάζει και δεν θα επιβραβεύει την Τουρκία, μια λύση χωρίς δικοινοτικούς όρους και γεωγραφικούς διαχωρισμούς, μια λύση που θα στηρίζεται στην θεμελιώδη αρχή της δημοκρατίας «ένας άνθρωπος – μια ψήφος» και όχι στις χωριστές πλειοψηφίες.

Αυτόνομη Κίνηση Μαθητών
Εθνική Φωνή Ελληνόψυχων Νέων (Ε.Φ.Ε.Ν)