Skip to main content

14/8/1996: Ήταν ένα παιδί μ'ανδρεία στην ψυχή...


"Ήταν ένα παιδί, μ' ανδρεία στην ψυχή, που στο κοντάρι ήθελε σημαία Ελληνική, κι ακούστηκε μια σφαίρα, να σχίζει τον αέρα, και τότε ήτανε γι' αυτόν η τελευταία μέρα."

Τρεις μέρες μετά την βάρβαρη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ, στις 14 Αυγούστου, ένας ακόμα ήρωας πότισε με το αίμα του το δέντρο της ελευθερίας.

Μετά την κηδεία του Τάσου Ισαάκ, ομάδα διαδηλωτών κατευθύνθηκε προς το οδόφραγμα της Δερύνειας για να τοποθετήσουν στεφάνι στον τόπο θυσίας του. Ανάμεσα στους διαδηλωτές και ο ξάδερφος του Ισαάκ, ο Σολωμός Σολωμού.

Οι προκλήσεις των τούρκων και η εμφάνιση Γκρίζων Λύκων, προκάλεσαν αναστάτωση και έτσι άρχισε πετροπόλεμος. Μέσα από το κλίμα πανικού που επικρατούσε, ο Σολωμός αναστατωμένος και ασυγκράτητος, μη μπορώντας άλλο να αντέξει τις τουρκικές προκλήσεις ξεφεύγει από τους άνδρες ασφαλείας του ΟΗΕ και αναρριχάται στον ιστό για να κατεβάσει την σημαία της ντροπής. Την σημαία - σύμβολο των σκοτωμών, των βιασμών, των λεηλασιών, της κατοχής και του ξεριζωμού.  Οι άνανδροι τούρκοι στρατιώτες, πυροβολούν τον Σολωμό και στρέφουν τα πυρά προς το πλήθος.

Ο Σολωμός έτσι, βρισκόταν ήδη εκεί ψηλά μαζί με τον ξάδερφο του. Η θυσία του Σολωμού μας υπενθυμίζει το χρέος μας για αγώνα μέχρι την ημέρα που θα κατεβούν από όλους τους ιστούς οι κατοχικές σημαίες και θα αντικατασταθούν από την πιο ιερή για εμάς σημαία, την Ελληνική.  Επίσης, η θυσία του Σολωμού είναι αντλία δύναμης για εμάς έτσι ώστε να αντισταθούμε στα προδοτικά σχέδια που προωθούν οι ίδιες μας οι κυβερνήσεις και έχουν ως στόχο την ομοσπονδοποίηση της Κύπρου μας.

"Ντροπή ντρόπη θα γράψει η ιστορία, οι ήρωες δεν πέθαναν για ομοσπονδία!"

Αυτόνομη Κίνηση Μαθητών
Εθνική Φωνή Ελληνόψυχων Νέων (Ε.Φ.Ε.Ν)