Skip to main content

Πέτρος Ηλιάδης


Ο Πέτρος Ηλιάδης γεννήθηκε στον Αγρό στα 1932. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο του χωριού και αργότερα στην Απεήτειο Ανωτέρα Σχολή. Οι γονείς του, Ηλίας Λουκά και Παναγιώτα Ηλία, δημιούργησαν μια πολυμελή οικογένεια, στην οποία μεταλαμπάδευσαν υψηλό ήθος και αρετές. Ο Πέτρος είχε πέντε αδέλφια, τον Ανδρέα, τη Φοινικού, την Κλεοπάτρα, την Ελλάδα και την Ελευθερία.

Ο Πέτρος, μόλις αποφοίτησε, μετέβηκε στην πρωτεύουσα, στην οποία εργάστηκε ως παντοπώλης. Παράλληλα, ωθούμενος από βαθιά ορθόδοξη χριστιανική πίστη εντάχθηκε στην ΟΧΕΝ.

Στη συνέχεια εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ και αξίζει να αναφερθεί πως ο Πέτρος Ηλιάδης είχε ενταχθεί στην ίδια ομάδα με τον Ιάκωβο Πατάτσο και Παναγιώτη Γεωργιάδη. Ο φλογερός νέος, αρχικά, παραδόθηκε με πάθος στη διαφώτιση του κόσμου για το έργο και τις επιδιώξεις της ΕΟΚΑ, συμβάλλοντας στην στρατολόγηση νέων στον αγώνα. Επιπρόσθετα, ανέλαβε την απόκρυψη αλλά και την μυστική μεταφορά οπλισμού και αλληλογραφίας. Το χριστιανικό του ήθος, αλλά και ο φλογερός πατριωτισμός του τον έκαναν να μιλά στους συνομήλικους του δείχνοντας τους το δρόμο της λευτεριάς και τους ωθούσε να ενταχθούν στην ΕΟΚΑ για να έρθει επιτέλους εκείνη η μέρα που η Ένωση με τη μάνα Ελλάδα θα γινόταν πραγματικότητα.

Η αγωνιστικότητα και η σθεναρή ψυχή του, τον οδήγησαν στο πεδίο της μάχης. Εντάχθηκε στις ομάδες κρούσεως Λευκωσίας, οι οποίες είχαν άμεση ανάγκη από παθιασμένους μαχητές οι οποίοι ήταν γαλουχημένη με την ορθόδοξη πίστη και το όραμα της Ενώσεως της Κύπρου με τη μητέρα Ελλάδα.

Στις 14 Ιουνίου του 1956, συμμετείχε σε μια βομβιστική επίθεση εναντίον των άγγλων που έλαβε χώρα στο Ταχυδρομείο της Λευκωσίας. Ο Πέτρος κατάφερε να προσεγγίσει το Ταχυδρομείο, δυστυχώς όμως έγινε αντιληπτός από άγγλους φρουρούς που βρισκόταν στη στέγη του κτιρίου. Όταν ο Πέτρος επιχείρησε να ρίξει τη βόμβα που είχε στο χέρι, οι φρουροί τον πυροβόλησαν. Ο ήρωας σοβαρά τραυματισμένος κατάφερε να διαφύγει από το σημείο εκείνο όμως σε ένα στενό κοντά στην πλατεία Μεταξά (σημερινή πλατεία Ελευθερίας) έπεσε αιμόφυρτος. Στη συνέχεια, μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο Γενικό Νοσοκομείο, όπου υποβλήθηκε σε μια πολύωρη επέμβαση. Οι σφαίρες διαπέρασαν ζωτικά όργανα, τον δεξιό πνεύμονα, το στομάχι και τα έντερα.

Τελικά, το πρωί της 15ης Ιουνίου, το παλικάρι απεβίωσε βυθίζοντας όλο το χωριό του και τον Κυπριακό Ελληνισμό στο πένθος. Η κηδεία του ήρωα έγινε στον Αγρό και ο πατέρας του τον αποχαιρέτησε καταθέτοντας του ένα δάφνινο στεφάνι. Την ίδια στιγμή, μέσα από λίγα λόγια, εξέφρασε το πόνο άλλα και την περηφάνια του που είχε για το παιδί του:

«Έχει η δάφνη μυρωδιά, Πέτρο μου, μα έχει και πικράδα».

Ο Πέτρος Ηλιάδης θυσιάστηκε στο βωμό της ελευθερίας και των υπέρτατων ιδανικών. Ο Αγρός γαλούχησε με τις υψηλότερες αξίες ένα αγωνιστή αποδεικνύοντας το ήθος και το φρόνημα του περίτρανα. Ακόμα ένας ήρωας έπεσε στο βωμό της Ελευθερίας της Κύπρου από τον αγγλικό ζυγό ζητώντας την Ένωση με τη μητέρα Ελλάδα. Στον Αγρό, ως ελάχιστος φόρος τιμής στον ήρωα, ανεγέρθηκε μνημείο πλησίον της Απεήτειου Ανωτέρας Σχολής όπου ο ίδιος είχε φοιτήσει.

Αιωνία σου η μνήμη.