Skip to main content

Ευαγόρας Παλλικαρίδης - Ο ήρωας μαθητής...








Σαν σήμερα το έθνος μας αποχαιρέτησε έναν ακόμα μεγάλο αγωνιστή, έναν ακόμα ήρωα. Ένα αμούστακο παλικάρι όπως είμαστε κι εμείς. Με της αξίες, το ήθος και τη καρδιά ενός πραγματικού Έλληνα. Τον Βαγορή, ο όποιος βάδισε προς την αγχόνη με ένα πλατύ χαμόγελο στο πρόσωπο του διότι θα πέθαινε για ένα μεγάλο σκοπό, την αποτίναξη του αγγλικού ζυγού έτσι ώστε να επέλθει η απελευθέρωση και η Ένωση της πατρίδας μας με τη Μητέρα Ελλάδα.


Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης γεννήθηκε στην Τσάδα της Πάφου, στις 26 Φεβρουαρίου 1938. Ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας του Μιλτιάδη και στο σχολείο ήταν πάντα άριστος. Την 1η Απριλίου 1953, ο Ευαγόρας πρωταγωνιστεί σε διάφορες διαδηλώσεις κατά των Άγγλων. Συγκεκριμένα, στις 2 Ιουνίου θα γινόταν η στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ. Στην Αγγλία και σε όλες τις αποικίες γίνονταν προετοιμασίες για το μεγάλο γεγονός. Στην Πάφο στο «Ιακώβιο Γυμναστήριο» αναρτάται η αγγλική σημαία, γεγονός πουε ξοργίζει τους μαθητές. Παραμονή της στέψης, οι μαθητές της Πάφου οργάνωσαν διαδήλωση με αίτημα να υποσταλεί η αγγλική σημαία και να εκκενωθεί το γήπεδό τους από στρατιώτες και αστυνομικούς. Ο 15χρονος τότε Ευαγόρας αναρριχάται στον ιστό,κατεβάζει και σκίζει την αγγλική σημαία και το γεγονός αυτό έδωσε το έναυσμα για επέκταση των διαδηλώσεων με πρωτεργάτη ως συνήθως αυτόν.

Σε ηλικία 17 χρόνων, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης εγκατέλειψε το σχολείο και εντάχθηκε στις αντάρτικες ομάδες της ΕΟΚΑ. Στις 17 Νοεμβρίου 1955 οι μαθητές του Γυμνασίου συγκεντρώθηκαν και προετοίμαζαν μια διαδήλωση που οργάνωνε η ΑΝΕ (Άλκιμος Νεολαία ΕΟΚΑ) ως αντιπερισπασμό. Ο Ευαγόρας συλλαμβάνεται και οδηγείται στο δικαστήριο με την κατηγορία ότι συμμετείχε παράνομα σε οχλαγωγίες. Ο Ευαγόρας δεν παραδέχτηκε την κατηγορία και η δίκη αναβλήθηκε για τις 6 Δεκεμβρίου. Ήταν η αρχή του τέλους. Μια μέρα πριν τη δίκη, μπαίνει κρυφά στο σχολείο και αφήνει στην έδρα ένα σημείωμα:

“Παλιοί συμμαθηταί,
Αυτή την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσά σας, κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγο ελεύθερο αέρα, κάποιος που μπορεί να μη τον ξαναδείτε παρά μόνο νεκρό. Μην κλάψετε στον τάφο του, Δεν κάνει να τον κλαίτε. Λίγα λουλούδια του Μαγιού σκορπάτε του στον τάφο. Του φτάνει αυτό ΜΟΝΑΧΑ.
Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.
Θ΄ αφήσω αδέλφια συγγενείς, τη μάνα, τον πατέρα
μεσ΄ τα λαγκάδια πέρα και στις βουνοπλαγιές.
Ψάχνοντας για τη Λευτεριά θα ΄χω παρέα μόνη
κατάλευκο το χιόνι, βουνά και ρεματιές.
Τώρα κι αν είναι χειμωνιά, θα ΄ρθει το καλοκαίρι
Τη Λευτεριά να φέρει σε πόλεις και χωριά.
Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.
Τα σκαλοπάτια θ΄ ανεβώ, θα μπω σ΄ ενα παλάτι,
Το ξέρω θαν απάτη, δεν θαν αληθινό.
Μεσ΄ το παλάτι θα γυρνώ ώσπου να βρω τον θρόνο,
βασίλισσα μια μόνο να κάθεται σ΄ αυτό.
Κόρη πανώρια θα της πω, άνοιξε τα φτερά σου
και πάρε με κοντά σου, μονάχα αυτό ζητώ.


Γειά σας παλιοί συμμαθηταί. Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σας. Κι όποιος θελήσει για να βρει ένα χαμένο αδελφό, ένα παλιό του φίλο, ας πάρει μιαν ανηφοριά ας πάρει μονοπάτια να βρει τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά. Με την ελευθερία μαζί, μπορεί να βρει και μένα. Αν ζω, θα μ΄ βρει εκεί."

Στις 18 Δεκεμβρίου 1956 μαζί με άλλους 2 συναγωνιστές του μετέφεραν όπλα και τρόφιμα από την Λυσό και συλαμβάνονται από μια αγγλική περίπολο. Έτσι κατηγορείται για κατοχή και διακίνηση οπλισμού και μεταφέρθηκε στη Λευκωσία και η δίκη ορίζεται για τις 25 Φεβρουαρίου. Στη δίκη του ο Παλληκαρίδης δεν άφησε περιθώρια στους δικηγόρους του να τον υπερασπιστούν, αφού παρά τις αντιρρήσεις τους παραδέχθηκε την ενοχή του λέγοντας: "Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο."

Βαδίζοντας λοιπόν προς την αγχόνη ο Βαγορής έλεγε υπερήφανα τον εθνικό ύμνο, δεν χρειαζόταν τίποτα άλλο. Ένας αμούστακος λέβεντης παλλικαράς πέρασε στο πάνθεο των ηρωών και επέδειξε με την θυσία του τον δρόμο της ελευθερίας.

Τα τελευταία του λόγια ήταν το ίδιο υπερήφανα και τρανά όπως πάντα.

«Θ΄ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί.»

Σήμερα λοιπόν, ο Βαγορής μας διδάσκει τη τιμιότητα, τον πατριωτισμό, την αγωνιστικότητα και την θυσία. Δείχνει σε εμάς τους νέους ότι ο αγώνας για την ελευθερία της Κύπρου μας αποτελεί καθήκον και μας καλεί να συμπορευτούμε μαζί του περήφανα, κόντρα στα συμφέροντα και σε όποιεσδήποτε πράξεις που μπορόυν να φέρουν την πατρίδα μας σε κίνδυνο. Κρατόντας πάντοτε σταθερές τες αξίες και τα ιδανικά μας, μακριά από ξενόφερτα σχέδια που έχουν μοναδικό σκοπό την υποδούλωση του τόπου μας.

Ευαγόρα μας, η θυσία σου θα φωτίζει πάντα τον δρόμο του αγώνα μας για την απελευθέρωση και θα είσαι πάντα παράδειγμα προς μίμιση.

«Μπορεί σε κάποια μάχη
γραμμένο η μοίρα να ’χει
να μη γυρίσουμε.
Μα πάμε με καμάρι
Και λέμε "όποιον πάρει"
Και θα νικήσουμε.»


Αυτόνομη Κίνηση Μαθητών

Εθνική Φωνή Ελληνόψυχων Νέων (Ε.Φ.Ε.Ν)