Skip to main content

ΕΠΙΚΑΙΡΑ: Μας πετάνε λάσπη και την τρώμε…


Ο πόθος των Ελλήνων της Κύπρου για απελευθέρωση έχει σκεπαστεί από ένα σκοτεινό ύφασμα μισαλλοδοξίας και αδιανόητης επιθυμίας «επαναπροσέγγισης» με τον Αττίλα. Το ερώτημα είναι: Μας έχουν σκεπάσει ή έχουμε σκεπαστεί μόνοι μας μ’ αυτό το απαίσιο πέπλο; 

Οι Έλληνες της Κύπρου δεν ξέχασαν! Ακόμα και οι υποστηρικτές της Δ.Δ.Ο. κρύβουν μέσα τους τον πόθο για επιστροφή. Κανένας πρόσφυγας δεν σταμάτησε να θέλει να πάει πίσω στο σπίτι του, να οργώσει τη γη που με κόπο και μόχθο απέκτησε. Η επιστροφή τους θα είναι η αναγέννησή τους, η εκπλήρωση του νόστου τους.

Απλά (δυστυχώς) αγνοούν πως και στις μέρες μας μπορούν να «πολεμήσουν» και έχουν εγκαταλείψει τα όπλα, νομίζοντας ότι οι μάχες δεν θα φέρουν τα ποθητά αποτελέσματα. Όλοι τους λανθάνονται! Όταν ο Έλληνας θέλει, ΜΠΟΡΕΙ! Το έχει αποδείξει στα πέρατα των αιώνων!

Δεν είναι δυνατόν, απόγονοι πολεμιστών του Εθνικοαπελευθερωτικού μας αγώνα, ηρώων της Ε.Ο.Κ.Α., να επιλέγουν τον συμβιβασμό και να γυρίζουν την πλάτη στον αγώνα, ν’ αρνούνται να γίνουν κι αυτοί ήρωες για χάρη της πατρίδος, για χάρη των παιδιών τους, των παππούδων τους…

Η συνείδησή τους καλύφθηκε από τα ψέματα και την λάσπη που μας ρίχνουν καθημερινά οι ανιστόρητοι «εξυπνάκηδες». Όλοι αυτοί που παρουσιάζονται να θέλουν το καλό μας, ενώ μοναχά την εξουσία, το χρήμα και την δική τους ευημερία αναζητούν και λαχταρούν! Κανείς δεν σκέφτεται τον απλό κοσμάκη, μα φτάσαμε και στο σημείο που ούτε ο ίδιος ο κοσμάκης δεν κάνει καν προσπάθειες για να πιαστεί από κάπου και να σωθεί. Αντιθέτως, ακούει και δέχεται αλλεπάληλα χτυπήματα διαπερασμένος από πλήρη απάθεια.

Αντιδράστε! Μας έκαναν πολλά, δεν είναι ανάγκη να τους επιτρέψουμε να μας κάνουν χειρότερα για να αρχίσουμε και πάλι να αγωνιζόμαστε!

Η ΛΕΥΤΕΡΙΑ είναι κάτι που στερούμαστε εδώ και 38 ολόκληρα χρόνια…

Γεννήθηκα σκλάβα, δεν έχω όμως την επιθυμία και δεν θ’ αφήσω τον εαυτό μου να πεθάνει σκλάβα! Θα πολεμήσω…για μένα, για σένα, για το μέλλον, για τα παιδιά μου, την πατρίδα, το χώμα που μεγάλωσε τη μητέρα μου, την γαλανόλευκή μου σημαία και τον σταυρό που έχω κρεμασμένο στο στήθος!

Δεν μπορώ να μένω αδιάφορη! 

Αγανακτώ – Αντιδρώ – Διεκδικώ

* Το παρόν άρθρο έχει γραφεί από μέλος της ΕΦΕΝ
Σεμπτέμβριος 2012