Skip to main content

ΕΠΙΚΑΙΡΑ: Πού πάμε;



Περπατώντας και παρατηρώντας τους ανθρώπους απογοητεύομαι… Αντιλαμβάνομαι πως όλοι ζουν κάπου αλλού κι όχι σε μια αλύτρωτη πατρίδα που γυρεύει από πού να πιαστεί…
Η αδιαφορία και η άγνοια, δύο έννοιες που ενδεχομένως να φέρουν την καταστροφή σ’ έναν τόπο και στη δική μας περίπτωση, στο μικρό μας νησί, την Κύπρο.

Οι μεγάλοι αδιαφορούν και οι μικροί ξεχνούν! Είναι αδιανόητο πώς ο Κυπριακός Ελληνισμός προσπερνά και ξεχνά όσα υπέστηκε από τον βάρβαρο Αττίλα, ξεχνά πως στο σπίτι του μένουν Τούρκοι, ξεχνά πως στερείται την τόση ομορφιά που θα μπορούσε να απολάμβανε, ξεχνά τις ρίζες του και την απίστευτη δύναμη που κρύβουμε αποδεδειγμένα μέσα μας εμείς οι Έλληνες και υποτάσσεται. Υποτάσσεται στον Τούρκο, στον Εγγλέζο, στον κάθε ξένο που διαφεντεύει τη μοίρα μας, στον κάθε καρεκλοκένταυρο κυβερνήτη που διψά για χρήμα και καταντά ο Έλληνας έρμαιο των πράξεών τους, μα εξακολουθέι να αδιαφορεί.

Πώς κάποιος που έζησε τον πόλεμο και γνωρίζει το αιμοδιψές πρόσωπο του Τούρκου , ο οποίος επιδιώκει τον αφανισμό των Ελλήνων, να αδιαφορεί για το τι διαδραματίζεται στην πατρίδα του, να ξεχνά τους αγώνες που έδωσαν οι ήρωες πρόγονοί του και να συμφωνεί μ΄αυτά που του σερβίρουν καθημερινά ως σωστά και αλάνθαστα, άτομα που βρίζουν ήρωες και που μας βομβαρδίζουν κυριολεκτικά.

Η άγνοια των νέων είναι αποτέλεσμα της αδιαφορίας των γονιών και των παππούδων τους, αυτών που βίωσαν την βαναυσότητα της εισβολής του κατακτητή. Εφόσον αυτοί δεν νοιάζονται κι έχουν βολευτεί στο ψέμα που ζουν, έτσι και τα παιδιά τους τους μιμούνται. Επακόλουθο αυτού είναι η δημιουργία ενός φάβλου κύκλου. Οι φάβλοι κύκλοι δεν οδηγούν πουθενά, εμείς όμως θέλουμε να φτάσουμε στην απελευθέρωση, να περπατήσουμε στις όμορφες ακτές της Καρπασίας, να προσευχηθούμε και ν’ ανάψουμε κερί στο Μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα, ν’ αγναντέψουμε τη θέα από το Κάστρο της Κερύνειας.

Γι’ αυτό οφείλουμε να ακολουθήσουμε τον δρόμο που μας χάραξαν ο Πετράκης Γιάλλουρος κι ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, να αγωνιστούμε και να λευτερωθούμε! Όταν όλοι μας καταφέρουμε να αντιληφθούμε την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε και όταν πλέον μπούμε στη διαδικασία να σκεφτούμε καθαρά και λογικά για το μέλλον τούτου του τόπου, μονάχα τότε θα καταφέρουμε να λυτρωθούμε και να ζούμε στην πραγματικότητα και την όμορφη γη που θα πάρουμε πίσω!

* Το παρόν άρθρο έχει γραφεί από μέλος της ΕΦΕΝ
Ιούλιος 2012