Skip to main content

ΕΠΙΚΑΙΡΑ: Kάποτε ήταν Δεν Ξεχνώ και Αγωνίζομαι...

Ο λόγος που αποφάσισα να γράψω το παρόν άρθρο είναι γιατί με έκανε πραγματικά να αηδιάσω μια απάντηση ενός συμμαθητή μου σε μια ερώτηση που του έκανα...


Το γεγονός αυτό πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του μαθήματος των Νέων Ελληνικών και θέμα προς συζήτηση, ήταν η σκλαβωμένη μας πατρίδα. Αρχικά, η καθηγήτρια ανέφερε πως μετά το 1974 οι πρόσφυγες εγκαστάθηκαν στο ελεύθερο τμήμα της πατρίδας μας και εκεί βρήκαν δουλειά, σπίτι, έκαναν οικογένεια κλπ. Κατά τη γνώμη μου, με την πάροδο του χρόνου, έχοντας οι Έλληνες της Κύπρου πλέον όλες τις ανέσεις, βολεύτηκαν... Με την καθηγήτρια μου διαφώνησα, δηλώνοντας πως αυτό δεν είναι ότι καλύτερο για την πατρίδα μας, για το λόγο ότι όσο βολευόμαστε τόσο ξεχνάμε. Ανέφερα, επίσης, πως οι νέοι αυτού του τόπου κατά τις εξόδους τους περνάνε ατελείωτες ώρες σε καφετέριες, σε κέντρα διασκέδασης, στο ποδόσφαιρο και πράγματι δεν είναι κακό αυτό. Αλλά για την πατρίδα πότε πήγαν να φωνάξουν; Έστω μια φορά το χρόνο... Οι συμμαθητές μου αντέδρασαν και είπαν «δηλαδή δεν θα κάνουμε τίποτα μέχρι να απελευθερωθεί η πατρίδα μας;». Για να μην τα πολυλογούμε, έφτασε το σημείο όταν ένας συμμαθητής μου είπε: «ρε φίλε έζησα εγώ από την άλλη μεριά για να αγωνιστώ γι’ αυτήν;».

Τότε, κυριολεκτικά κατάλαβα σε τι άθλια κατάσταση βρισκόμαστε. Η νεολαία της Κύπρου πάει από το κακό στο χειρότερο. Όσο περνά ο χρόνος ξεχνάει ευκολότερα. Άλλοι κάθε 15 του Νοέμβρη σκέφτονται σε τι καφετέρια θα πάνε και με ποιούς, άλλοι 20 Ιουλίου είναι στις παραλίες και αράζουν. Φυσικά το χειρότερο, είναι η προπαγάνδα που γίνεται από διάφορους, που προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε τις ρίζες μας, τη γλώσσα μας, τη θρησκεία μας, τα έθιμά μας, με αποτέλεσμα, εμείς να ξεχνάμε την πατρίδα μας. Πραγματικά, τα σχέδια του ανθελληνισμού τους προχώρησαν κατά πολύ. Ο λόγος που η νεολαία μας είναι γεμάτη ηττοπάθεια είναι επειδή κάποιοι προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε την μάνα μας, Ελλάδα. Σίγουρα αν κοιτάξουμε λίγο την ιστορία μας, όταν παλιά νιώθαμε την Ελλάδα δίπλα μας, σύμμαχο και στήριγμά μας, δεν κάναμε ποτέ πίσω: 1955-59 (Απελευθερωτικός – Ενωτικός Αγώνας), 1963 (Ανταρσία των τούρκων), 1967 (η Τουρκία προσπαθεί να εισβάλει στην Κύπρο). Είναι παραδεκτό από πολλούς, για τις δύο τελευταίες (πιο πάνω) χρονολογίες, αν δεν υπήρχε η μεραρχία από την Μητέρα πατρίδα δεν νομίζω να γινόταν εισβολή το 1974 αλλά το 1963 ή το 1967. Ας ανατρέξουμε σε πρόσφατα γεγονότα. Ενιαίο αμυντικό δόγμα Ελλάδος – Κύπρου. Η Ελλάδα και Κύπρος συνεργάζονται σε στρατιωτικές ασκήσεις για την ασφάλεια του Αιγαίου αλλά και της Κύπρου. Όπως φαίνεται όμως ο Κ. Χριστόφιας και οι κυβερνώντες πιστεύουν πως έχουν τόσο γερό στρατό όσο και η οικονομία μας. (Καταλάβατε τι στρατό έχουμε δηλαδή!)




Εμείς ως Έλληνες πρέπει να συνεχίσουμε το αγώνα που χάραξαν οι πρόγονοί μας με αίμα κι όχι με μελάνι. Πρέπει να συνεχίσουμε ένα αγώνα που είτε το θέλουμε είτε όχι είναι δικός μας… Το οφείλουμε στο εαυτό μας, στους προγόνους μας, αλλά περισσότερο στους απογόνους μας. Με κάθε τρόπο, πρέπει να θυμίζουμε σε όλους πως η Κύπρος είναι σκλαβωμένη. Εδώ και 37 ολόκληρα χρόνια. 37 χρόνια μετά δεν πρέπει να ξεχνούμε δεν πρέπει να ξεχνάμε την εισβολή και ας μας μοιάζει με εφιάλτη, δεν πρέπει να ξεχνούμε τους αγνοούμενους, την διαλυμένες εκκλησίες, τους σκλαβωμένους μας τόπους. Το πρόβλημά μας είναι πρόβλημα ΕΙΣΒΟΛΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΗΣ και όχι πρόβλημα δύο κοινοτήτων.

Όσο δύσκολο και αν φαίνεται εμείς ως γνήσιοι Έλληνες συνεχίζουμε το αγώνας μας. Όλοι ξέρουμε ότι ο στόχος μας είναι η Μόρφου, η Κερύνεια, η Άμμοχωστος… Η τελική ευθεία δεν είναι στο green tree σας, η τελική ευθεία θα είναι όταν θα καρατάμε τα λάβαρά μας, με τη γαλανόλευκη περήφανη, ψέλνοντας τον Εθνικό μας ύμνο και θα οδεύουμε προς τον όμορφο Πενταδάκτυλο και την όμορφη Κερύνεια. Την λύση των πολιτικάντηδων δεν την θέλουμε! Θέλουμε την λύση όλων αυτών που πότισαν το δέντρο της ελευθερίας με το αίμα τους, θέλουμε την λύση που πάντα επέλεγαν οι πρόγονοί μας:Ελευθερία ή Θάνατος. Όσο στενά κι αν ήταν τα περιθώρια, όσα χρονοδιαγράμματα και αν έμπαιναν, η απάντηση ήταν αυτή: Ελευθερία ή Θάνατος.

Στο χέρι μας είναι λοιπόν! Τη διαφορά δεν θα την κάνει μια πορεία, τη διαφορά θα την κάνει ο καθένας ξεχωριστά. Ο καθένας μας πρέπει να αντιστέκεται μέσα από ό,τι θυμίζει Ελλάδα... γιατί και η Κύπρος είναι Ελλάδα.

Καλό αγώνα αδέλφια! Ο Παντοδύναμος να μας αξιώσει να δούμε μια μέρα φως με Ελεύθερη την πατρίδα...

*Το παρόν άρθρο έχει γραφεί από μέλος της ΕΦΕΝ
Ιανουάριος 2012