Skip to main content

ΕΠΙΚΑΙΡΑ: "Ο Ισαάκ κι ο Σολωμού μες στην καρδιά μας ζούνε"


Τάσος Ισαάκ - Σολωμός Σολωμού


Στις 14.8.1996 έγινε στο οδόφραγμα της Δερύνειας ένα αποτρόπαιο έγκλημα όταν στρατιώτες της κατοχικής δύναμης σκότωσαν ένα λαμπρό παλικάρι, θερμό αγωνιστή, το Σολωμό Σολωμού. Ήταν η ημέρα μνήμης της κατάληψης της Αμμοχώστου από τα τουρκικά στρατεύματα κατά τη βάρβαρη εισβολή του 1974 αλλά και η κηδεία ενός άλλου λαμπρού ήρωα, του Τάσου Ισαάκ. Τον Τάσο Ισαάκ σκότωσαν με βάρβαρο και απάνθρωπο τρόπο οι Τούρκοι τρεις ημέρες πριν, στο οδόφραγμα της Δερύνιας όπου γινόταν διαδήλωση και διαμαρτυρία για την κατοχή, από νέους μοτοσυκλεττιστές.  Μερικοί νέοι που παρακολουθούσαν την τελετή της κηδείας και μετά το πέρας αυτής, κινήθηκαν προς το οδόφραγμα για να καταθέσουν στεφάνι στο χώρο της θυσίας του ήρωα. Ανάμεσα τους ήταν και ο Σολωμός Σολωμού, ένας νέος μόλις 26 χρόνων από την Αμμόχωστο, ξάδερφος μάλιστα του Τάσου Ισαάκ. Όταν έφτασαν στον τόπο της θυσίας του Τάσου «γκρίζοι λύκοι» που βρίσκονταν στο οδόφραγμα άρχισαν να τους πετροβολούν.

Το ατρόμητο παλικάρι, Σολωμός Σολωμού, όταν είδε απέναντι την τουρκική σημαία να μολύνει τα Άγια και Ιερά εδάφη της Πατρίδας μας, δεν λογάριασε τον κίνδυνο. Χωρίς κανένα δισταγμό και παρά τις προσπάθειες των άλλων να τον συγκρατήσουν, όρμησε στην απέναντι πλευρά και ανέβηκε στον ιστό για να κατεβάσει την τουρκική σημαία, σύμβολο της κατοχής και στέρησης του πιο ιερού πανανθρώπινου αγαθού, της ελευθερίας.  Όμως ακριβώς την ώρα που άπλωσε το χέρι και πριν ακόμα αγγίξει το καταραμένο σύμβολο, Τούρκος ελεύθερος σκοπευτής από το τούρκικο φυλάκιο, τον πυροβόλησε στο λαιμό και το παλικάρι έπεσε νεκρό πριν προλάβει να εκτελέσει αυτό που ήθελε και αισθανόταν σαν ιερό καθήκον, σαν χρέος προς την πατρίδα.

Δύο ακόμη νέοι άνδρες, περήφανοι, λεβέντες, που πότισαν το δέντρο της ελευθερίας της πατρίδας μας με το αίμα τους. Η θυσία τους αποτελεί για εμάς φωτεινό παράδειγμα. Ποτέ δεν θα ξεχάσουμε τα Ιερά χώματα της πατρίδας μας που τα μολύνουν οι Τούρκοι κατακτητές.

Ας είναι αιώνια η μνήμη των σύγχρονων παλικαριών μας και ελαφρύ το χώμα που τους σκεπάζει.



«Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία…»
Α. Κάλβος



* Το παρόν άρθρο έχει γραφεί από μέλος της ΕΦΕΝ
Αύγουστος 2011