Skip to main content

ΕΠΙΚΑΙΡΑ: Δεν Ξεχνώ Και Αγωνίζομαι


1974 - ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ


20 Ιουλίου 1974...

Μια μέρα μαύρη για ολόκληρο τον Ελληνισμό. Μια μέρα που όσο και να θέλουν κάποιοι δεν μπορούμε να ξεχάσουμε. Δεν μπορούμε να την αφήσουμε να περάσει έτσι, χωρίς να φέρουμε στην μνήμη μας τους αγνοούμενους, την σκλαβωμένη πατρίδα μας, τις μάνες που κλαίνε και περιμένουνε όπως και όλος ο Ελληνισμός δικαίωση και λευτεριά.

Στις 20 Ιουλίου του ’74 ο βάρβαρος Αττίλας πατά το πόδι του στην Κύπρο μας. Το Σάββατο η ώρα 5:20 αποβιβάζονται στην Κύπρο με σκοπό να την κατακτήσουν. Οι Τούρκοι είχαν όλα τα μέσα, αέρος, ξηράς και θαλάσσης. Στην Κύπρο τα πράγματα ήταν προδομένα, ελάχιστος ο οπλισμός, αλλά οι ψυχές των Ελλήνων της Κύπρου ήταν έτοιμες να πολεμήσουν έστω και με το λίγο οπλισμό σαν τον Λεωνίδα, τον Κολοκοτρώνη και τον Αυξεντίου.  Μετά από γενναίες μάχες οι Τούρκοι καταφέρνουν και μπαίνουν στην Κύπρο. Προχωρούν με δυσκολία και καταφέρνουν να κατακτήσουν την Κερύνεια και την Μόρφου. Στην δεύτερη τουρκική εισβολή που ήταν στις 14 Αυγούστου κατάκτησε την Αμμόχωστο και την μισή Λευκωσία, δηλαδή το 37% του νησιού.


Οι Τούρκοι καθώς μπήκαν στο νησί σκότωσαν, βίασαν, κατέστρεψαν εκκλησίες, σπίτια, μνημεία και ένα σημαντικό μέρος ολόκληρου του πολιτισμού μας. Οι συνέπειες ήταν και είναι οι αγνοούμενοι που ακόμα για πολλούς δεν ξέρουμε τι απέγιναν. Εδώ και 37 χρόνια κλαίνε οι μανάδες χωρίς καμιά απάντηση από την υπεύθυνη Τουρκία και από το κράτος. Επίσης, οι κατακτητές του Αττίλα διαλύουν καθημερινά τα σπίτια μας, χτίζοντας ξενοδοχεία, καζίνο, πουλώντας τα σε ξένους και σε Κυπρίους. Μια από τις μεγαλύτερες συνέπειες, όμως,  της εισβολής που πέτυχε το στόχο της είναι ότι οι πολιτικοί μας συζητώντας με τους κατοχικούς ηγέτες αναγνωρίζουν άμεσα το ψευδοκράτος.

Τι και αν πέρασαν 37 ολόκληρα χρόνια εμείς είμαστε εδώ. Δηλώνουμε παρόν και δεν θα λυγίσουμε έστω και αν νιώθουμε προδομένη από τους πολιτικούς μας. Όσα χρόνια και αν περνούν εμείς θα είμαστε εκεί, να θυμίζουμε στους πολιτικούς πως η γη είναι δική μας και όχι για να διαπραγματευόμαστε τα χώματά μας με τους ξένους ιμπεριαλιστές, ξεπουλώντας την στα επαναπροσεγγιστικά δείπνα και στις ολοήμερες συσκέψεις με τους Αττιλάρχες.

Θα αντιστεκόμαστε ώσπου να δούμε την μέρα που θα λάμπει από χαρά ο τόπος μας, ώσπου το πρόσωπο της γιαγιάς, του παππού, της μάνας, του πατέρα, να χαμογελάσει. Μέχρι να πάει και ο τελευταίος πρόσφυγας στο σπίτι του, να επιστρέψει η ψυχή μας στη θέση της. Μέχρι να φύγουν όλοι οι παράνομοι έποικοι και μαζί ΟΛΟΣ ο κατοχικός στρατός. Επίσης, ως νέοι δίνουμε όρκο ιερό πως θα αντισταθούμε με κάθε τρόπο στα προδοτικά σχέδια της Τουρκίας, και των βάναυσων δυναστών της γης, έτσι ώστε, να δούμε τη γη που μεγάλωσε η γιαγιά, ο παππούς, που γεννήθηκαν οι μανάδες και οι πατεράδες μας. Ας ελπίσουμε πως σύντομα θα φωτίσει ο Θεός να φτάσει η ώρα που θα τρέχουμε λεύτεροι και ωραίοι ως νέοι στην Κερύνεια και στην Αμμόχωστο, κρατώντας τα εθνικά μας λάβαρα, και να βροντοφωνάζοντας επιτέλους "ΝΑ, Η ΛΕΥΤΕΡΙΑ"...

ΔΕΝ ΘΑ ΛΥΣΜΟΝΗΣΟΥΜΕ ΘΑ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΟΥΜΕ! 


* Το παρόν άρθρο έχει γραφεί από μέλος της ΕΦΕΝ
Ιούλιος 2011